ای مردم ما در زمان های پرُ عِناد و بد کینه گرفتار شده ایم.

انسانِ نیک دل و پاکدامن را در این روزگار بد می شمرند،و ستم کاره در این عصر بر تند بادِ غرور و نخوت اش می افزاید.

آن چه میدانیم سودمان نمی بخشد و آنچه را نمیدانیم نمیپرسیم و از بدبختیِ کوبنده ای که فرا می رسد بیم نداریم تا آنگاه که بر سَرمان فرودآید.

مردم بر چهار گروه اند :

یکی آنکه از پلیدکاری در زمین بازنمی ایستد مگر هنگامی که جانش ناتوان گردد و تیغش کُند و دستش تهی.

دیگری آنکه شمشیر را برکشیده و آتشِ شرارتش را برافروخته و سواره و پیاده اش را بسیج کرده،خود را فروخته و ایمانش را باخته است تا ثروتِ خَلق را به غارت برََد یا بر سَرِ سپاهی فرمان راندَ و یا بر سَرِ منبری بالا رود.

چه بد سودایی است که دنیای پست را بهای خویشتنِ خویش بینی و آن را در ازای آنچه نزدِ خدا داری بگیری.

دیگری با کارِ دین در طلبِ دنیا است و نه با کارِ دنیا در طلبِ دین؛ آرامش و وقار به خود میدهد و قدم هایش را آهسته و نزدیک به هم برمی دارد ودامنِ ردایش را به پرهیزگاری فرا می چیند و خود را به درست کاری می آراید و پوششِ خدا را پناهِ پلید کاری و معصیتِ خدا میگیرد.

و چهارمین، کسی که از عَجزِ خویش، از دست یافتن به قدرت درمانده است و از بیچارگیِ خویش به بیچارگی خو کرده و به ضعف و فقر و ذلتِ زندگیِ خویش تن داده است، آنگاه به نامِ قناعت خود را آرایش میدهد و به جامهٔٔ پارسایی خود را زینت می بخشد و در حالی که نه در خانه،نه در بیرون،نه در دل و نه در زندگی،مردِ این کار نیست.

در این روزگار، تنها تک مردانی باقی مانده اند که یادِ روزِ بازگشت، چشم هایشان را فرو بسته و حولِ مَحشر اشک هایشان را جاری کرده است. اینان از معرکهٔٔ اجتماع رانده شد ه اند؛ بیمناک و بی کس، لب دوخته و خاموش، دعوت کنندهٔٔ پاک دل، سوگوار و دردمند.