25 سال سکوتِ علی است که خطاب به همهٔ انسا نها است، انسا نهایی که علی را می شناسند.

بیست و پنج سال سکوت در نهایتِ سختی و سنگینی برای یک انسان، آن هم نه یک انسانِ گوشه گیر و راهب، یک انسانِ فعالِ اجتماعی.

این سکوت، خود یک جمله است، یک سخن است.

بنابراین امام، گاه با سخناش حرف می زند و گاه با سکوتش، گاه با پیروزیهاش درس میدهد و گاه با شکستهایش.

خطابِ او به ماست و رسالتِ ما نیز معلوم است :

شناختنِ این درس ها،

و خواندنِ این سخنان

و شنیدنِ این سکوت ها...

علی مردی است که بیست و سه سال برای ایمان و ایجادِ یک هدف و یک عقیده در جامعه اش مبارزه کرده است، بیست و پنج سال تحمل کرده است،خودخواهیها و نقشهها و خود پرستیهای هم گامان و هم صفها و هم یارانش را برای وحدتِ اسلام در برابرِ دشمنِ مشترک تحمل نموده است و سکوت کرده است، و پنج سال به خاطرِ تحققِ عدالت و گرفتنِ انتقامِ مظلوم از ظالم و استقرارِ حقِ مردم و نابود کردنِ باطل حکومت کرده است.

علی، میثمِ خرما فروش را، که خرماهای خوب را از بد سَوا کرده و به دو قیمتِ مختلف میفروخت میبیند و برَآشفته به او می گوید:

 "چرا بندگانِ خدا را تقسیم میکنی ؟!" و با دستهایش خرماهای بد و خوب را مخلوط میکند و می گوید که همه را با یک قیمتِ میانگین بفروش"، یعنی تساوی در مصرف،اساسِ عدالت در همهٔ مکت بهای عدالت خواهِ جهان.

بیست و سه سال مبارزه برای مکتب، ایمان، عقیده، بیست و پنج سال تحملِ نا ملایمات و خود خواهی های افراد برای حفظِ وحدتِ مسلمین در برابرِ دشمنِ بیگانه و پنج سال حکومت برای استقرارِ عدالت در میانِ تودهٔ مردم.

اینست که امروز روشنفکرِ جامعهٔ اسلامی، از هر مذهب و مکتبی که باشد، همین قدر که آزاده و آزادیخواه و ضد استعمار و ضد تبعیض باشد،به علی نیازمند است. زیرا که امروز جامعهٔ اسلامی ایمانش را از دست داده، هدف ش را از دست داده، جوششِ اعتقادی در میانِ اندیشه هایش مُرده و بنابراین به مکتب نیازمند است.

ای روزگار، کاش می توانستی همهٔ قدرت هایت را، و ای طبیعت، کاش می توانستی همهٔ استعدادهایت را در خلقِ یک انسانِ بزرگ، نبوغِ بزرگ و قهرمانِ بزرگ جمع م یکردی و یک بارِ دیگر به جهانِ ما یک علیِ دیگر می دادی.