در دل خود كشيده ام نقش جمال يار را

پيشه خود نموده ام حالت انتظار را

ريخته دام و دانه از خط و خال خويشتن

 صيد نموده مرغ دل برده از او قرار را

سوزم و سازم از غمش روز و شبان بخون دل

تا كه مگر ببينم آن طرّه مشكبار را

دولت وصل او اگر يك شبي آيدم بكف

شرح فراق كي توان داد يك از هزار را

چشم اميد دوختن در ره وصل تا بكي

برده شرار هجر او از كفم اختيار را

اي مه برج معرفت پرده زچهره برفكن

شوي زچشم عاشقان زآب كرم غبار را

سوختگان خويش را كن نظر عنايتي

مرهمي از كرم بنه اين دل داغدار را

 حيران را از جلوه اي از رخ خويش مات كن

تا رهد از خودي خود ترك كند ديار را